Rüyaşam

Rüzgar

2012-01-10T10:15:00.000-08:00

Bir yanım mutluluk
bir yanım delilik.
Mutluluğun kıyısında
Deliliğin uçurumundayım.
Bir rüzgar esse delireceğim.
Hayallerim patlayıp dağılacak.
Acılarım fışkıracak kıpkırmızı...
Ayağıma dolanacak yalnızlığım.
Safını seçmemiş aşk.
Uzaktan izliyor beni,
Kanatlarını açmış
karanlık bir melek gibi...
İfadesiz...
Uçuruma bakıyorum.
"Uçuruma baktığında, uçurum da sana bakar."
Mutluluk saçlarımı dalgalandırıyor.
Aşkın kanatları kıpırtısız.
Delilik gözlerime dikmiş gözlerini
Rüzgarı bekliyor.

31.12.11/10.01.12

Kirpiklerimdeki Kış

2012-01-10T09:40:00.000-08:00

Bulutlar dağılıp gökyüzü uyandığında
Güneş gözlerimi acıtır.
Cebimde her zaman bir tutam kar olur
Kirpiklerime serpmek için.
Gece olduğunda parlar gözleri ayın...
Hiçbir zaman burada olmadın.
Yağmurlar yağıp nehirler çağladığında
bir ağacın altına sığındım.
Bana hep yalnız olduğumu öğrettin
ve bunun için sana teşekkür ederim.
Artık biliyorum,
Gözleri acısa da çiçekler hep güneşe döner.
Düşüp ağladıklarında çocuklar
Sonunda hep oyuna geri dönerler.
Artık biliyorum evet,
Sadece ben varım sevmek için.
İçim gece,
Yüzüm gündüz
Kar var hep cebimde.
Kalbimde ise buzdan bir söz.

***

2011-12-20T07:30:00.000-08:00

Hangi kader çizdi bu yolu?
Yüreğime bu acıyı,
hangi Tanrı koydu?

20.12.2011

Ölüm Meleği

2011-12-13T09:30:00.000-08:00

İşte seni buldum.
Sevgili Azrailim...
Hayat sonunda
kesiştirdi yollarımızı...
Bu dönüşü olmayan kavşakta
Gözgöze, diz dizeyiz!
Benim güzel ölüm meleğim.
Gözlerin nasıl da içten!
Ne de samimi!
Sarılışın nasıl da sıcak
Nasıl da yumuşak dudakların...
Biliyorum, beni hemen öldürmeyeceksin.
Yavaş yavaş çalacaksın ömrümden.
Çoktan yaptığın gibi...
Ruhumun ucuna attığın kesik
ben ölene dek sızlayacak.
Hayır, korkmuyorum.
Evet, çekip gidebilirim buradan.
Ama gözlerin gözlerimdeyken,
Sarılışına esirken bedenim
Nasıl gidebilirim?

13.12.2011

Miras

2011-12-13T09:16:00.000-08:00

Sıcak kan damarlarında bir kalp gibi
atar, atar, atardı.
Öldürmenin şehveti gözlerinde
bir yıldız gibi parlardı.
Mermerden oyulmuşcasına kusursuz teni
ve bir ölüye ait buz gibi elleri
teninde şefkatle dolaştı.
Vermek istediği şey ölümsüzlüktü,
lanetiydi, mirasıydı.
Gücü sonsuzdu.
Fırtınaların içinde uçarak yolculuk ederdi.
Verebileceği tek şey buydu.
Soğuk parmakları tenini ürpertiyordu.
Şefkati ve sevgisi içini acıtıyordu,
Yapayalnızdı bu lanetli yaratık.
İkisi de birbirlerinin içini okuyordu.
Tıpkı bir sevgili gibi sarılmışlardı.
Yaratığın öpücükleri ürpertici ve şehvetliydi.
Vermek istediği tek şey ölümsüzlüğüydü.
Ama almak istediği sadece kan değildi.
Hayır, değildi.
Bu zavallı muhteşem varlık
umutsuzca insan olmak istiyordu.
Teni yeniden sımsıcak olmalı
kalbi yeniden atmalı
Yeniden bir sevgili olabilmeliydi.
Oysa yapabileceği tek şey vardı.
İhtiyacı olan ve de istemediği...
Kurbanını şefkatle sardı
sevgiyle sardı onu
ve verebileceği tek şeyi verdi.

30.10.2011

Karanlık Taraf

2011-12-13T09:06:00.000-08:00

Nefesimi tutup aynaya baktığımda
Gözlerim gözlerime değercesine
Ta en içeriye, öteki tarafa
Ben, ben değilim.
Yo, hayır, sen değilsin.
Ben benim, belki bu tarafta
Kimbilir, belki de sen sensin
Öteki diyarda,
Karanlık tarafta.
Ama gözlerimiz birbirine değdiğinde
hiçbirimiz burada değiliz.
Nefesini sakın bırakma,
Ayna buğulandığında
Kim hangi tarafta asla bilemeyiz.

*Stephen King'in "Zifiri karanlık, yıldızsız gece" romanından esinlenilmiştir.
28.10.2011

Soğuk Nefesim

2011-10-24T16:46:00.000-07:00

Nefes alamıyorum Tanrım.
Ve yanımda
kıpırdamadan yatıyor
nefes almayan arkadaşım.

Üzerimizde binlerce hayat.
Ben
ikimizin yerine de
nefes alabilir miyim?
O
ikimizin yerine de
ölebilir mi?

Gece soğuk Tanrım.
Arkadaşımın üzerini örtebilir miyim?

Öpme Sevgilim

2011-10-24T16:22:00.000-07:00

Ellerimden tutma
Tutma ki düşeyim.
Uçurumlarından
titreyişlerimin...
Gözlerime bakma sevgilim
Bakma ki öleyim.
Öleyim başka diyarlara...
Dudaklarımdan öpme
Öpme ki susayım,
Seni seviyorumları yutayım
Sevmeyişlerinden bedeninin.

Kendini sarma,
Sarılma sımsıcak kollarınla bana!
Bırak!
Bırak öleyim!
Öleyim ki gideyim
Hiç sevilmemişlerin yanına...

Son

2011-10-24T15:58:00.000-07:00

Bir kız vardı
Belki duydunuz,
Belki bilirsiniz.
Sadece sevilmek istedi.
Herhangi birinden değil,
Birinden...
Kimbilir,
Belki de en büyük hatası
buydu.

Ve vazgeçti,
sevilmekten...
Sevilmeyi beklediğinden.
Buydu belki de
en büyük hatası...

Saklayıp kaldırdı
Tüm sevgi sözcüklerini...
Kilitler vurdu üzerine.
Bu oldu
belki de en büyük hatası...

Yorulmuştu çünkü beklemekten
Bir ağaç kenarında üşümekten...
Ve bıraktı kendini,
Artık sadece
düşüyordu.
Belki de her şeyin sonu
bu oldu.

Haiku

2011-01-30T13:41:00.000-08:00

Gecenin sonu
Var mı ufkun ucunda?
Bekliyor deniz...

Kapalı Kapılar

2011-01-27T15:04:00.000-08:00

Kapılar gördüm
Güzel gözlerinde,
Bana kapanmış kapılar...
Kalbimi söküp
Arka bahçeye gömdüm.
Orada, yalnızca çürüsün diye aşk.
Göğsümdeki boşluğa
bir saat koydum.
Kulağıma çalındığında her tik tak
Hatırlamak için bir yüreğin gereksizliğini...

Yalnızlığın Bulanık Sularındaki Ceset

2011-01-25T19:42:00.000-08:00

Çok uzun zamandır mutsuzum... Mutlu olduğumu sandım aslında kısa bir süre ama yalnızca bir yanılsamaymış. Gerçekler çarptığında yüzüme anladım. Ağladım, içime aktı göz yaşlarım ve bağırdım suskunluğuma... Uzun zamandır ölüyüm... Gittikçe çürüyor ruhum... Sanki her şeyi kaybediyorum, kendime ait ne varsa... Bedeninden koparılmış bir dal gibi kuruyorum. İçime çöküyor organlarım... Beni duyan var mı? Bu acıyı hisseden var mı? Biri kurtaracak mı beni bu karanlık kuyudan? Bu garip yalnızlıktan? Bu yaşamsızlıktan? Kalbimdeki iblisi hangi dinin ayini çıkaracak? Kim hayata döndürecek bu ölü ruhu? Kimi kandırıyorum? Aslında biliyorum cevabı! Kimse... Kimse gelmeyecek, kimse tutmayacak elimden, kimse kurtarmayacak... Kimse...

Ben aslında öldüm ama bunu kimse bilmeyecek.

2011

Çirkin

2011-01-25T19:20:00.000-08:00

İnsanın bazen ya da çoğunlukla kendini hissettiği durumdur... Aynaya bakar çirkindir, ruhuna bakar çirkindir, vücuduna bakar çirkindir... Gözlerine bakar ama taa en içine bakar, kendine bakar ve gene çirkinliği görür... Çirkinliği ve ardından gelen yalnızlığı... Çünkü bu çirkini kimse sevmeyecektir... Olur öyle bazen... İnsan bazen sadece en çirkin tarafını görür....

Aşkın Sularında

2011-01-09T11:33:00.000-08:00

Ben ilk defa aşık olmuşum ey hayat! Ve ilk defa severek ayrılmışım hem de kendi ellerimle bırakmışım sevdiğim adamı... Onun beni sevmediğini bilsem de okyanus değmiş gözlerime... Ve titremiş zayıf bedenim... Ben ilk kez aşkın acısını bu kadar yoğun tatmışım be hayat... Ben ne kadar da zayıfmışım aşk karşısında... Ne kadar da acizmişim meğer. Aşkın hançerinde paramparça olmuşum bilmeden... Kanlarım ölümün topraklarında tohum olmuş ve acılara yeniden doğmuşum. Kapkaranlık ağaçlar doğrumuşum bedenimden... Hepsi kupkuru, hepsi eğri büğrü... Ben ne olmuşum be hayat? Ne zaman kaybetmişim aşka olan bu savaşı? Ne zaman ölmüşüm? Ne zaman gömülmüşüm aşkın topraklarına?

Alacakaranlık

2010-12-28T07:32:00.000-08:00

Antikacı büyüyerek yaklaştı.
Devasa bir kapı… Hafifçe eğik, hafifçe soluk… Yanından geçip gideceğin, bir kez bile bakmayacağın bir dükkan… Ama hayır, kalbindeki orkestra bunu yalanlarcasına çalıyor… Çılgıncasına, soluksuz… Kapıya yaklaştıkça daha yüksek, kapı ona yaklaştıkça daha coşkulu… Ayakları ona ait değil. Kapıya ait, hayır hayır, kapının ardındakine ait…
İstemsizce eli kapının koluna değdiği vakit zaman duruyor…Kapının üzerindeki çan – çan çan çan çanların- çaldığı an…

Eskinin kokusu her yere yayılmış bir odanın içindeydi şimdi. Üst üste istiflenmiş kitaplar, dergiler, raflarda bir sürü biblolar, süsler, takılar , etrafa düzensizce yayılmış bir sürü mobilya…Bir Antikacı …
İlerde bir yerde, eski olan her şeyle birlikte kamufle olmuş yaşlı bir adam ayağa kalkarak yanına yaklaştı.

- Selam ufaklık. Sana nasıl yardımcı olabilirim?
- Eee…Şey…Ben sadece bakıyordum.
- Tabi nasıl istersen…Eğer bir sorun olursa çekinmeden sorabilirsin. Ön tarafta dergileri düzenliyor olacağım.

Yaşlı adamı kafasıyla onayladıktan sonra dükkanı kaldığı yerden dolaşmaya devam etti. Acaba buraya neden girdim, diye düşündü. Şuanda eve giden yolu yarılamış olması gerekiyordu. Oysa ki kendini bir anda bu dükkanda bulmuştu. Bir terslik vardı. Kocaman bir resimdeki küçük bir yırtık gibi...

Sessizce bir kahkaha attı.Tabi ya , dedi içinden, o yırtık benim, ne işim var burada. İçine bir rahatlık yayıldı…Elbette ki yanlış oydu ve buradan derhal ayrılıp eve gitmeliydi.

Aslında ne olduğunu bilmeksizin bakmakta olduğu eski gazeteyi aldığı yere bıraktı. Kayıp bir çocuğun resmine bakmakta olduğunu fark etmemişti. Asla bulunamayan bir çocuğun…
Kapıya doğru yöneldi. Eğer dimdik yürüyüp, hiç ses çıkarmadan buradan çıkarsa ters giden bir şey olmayacaktı. Evine gidecek ve hayatına devam edecekti.
Koşmaya başladığını fark edince durdu. Koşarsa dükkanın sahibi bir şey çaldığını sanabilirdi. Emin ama hızlı adımlarla ilerlemeye başladı, yere eğilmiş dergileri toplayan adamı usulca geçti, kapıya elini attı ve...

- Hey!Ufaklık!

İşte gene aynı orkestra…Duran zaman ve içindeki o acı his…

- Beğendiğin bir şey bulamadın galiba?
- Ihh…. (Ne diyordu bu adam? Neden hareket edemiyordu? Tanrı aşkına neler oluyordu?)
- Arka taraftaki oyunlara baktın mı?Fiyatları gerçekten çok uygun…Çok da ilginçler…İyi misin sen?

O an adamın elindeki dergiyi fark etti. Her yeri kapkaraydı ve sanki, sanki kalp gibi atıyordu… Neredeyse ağlayacaktı. O şeyden uzak durmalıydı. Hayatında yapacağı en doğru şey buydu. Sonra istemsizce konuştu.
- Şey elinizdekine bakabilir miyim?
Adam dergiye baktı ve gülümsedi.
- Anladım. Sen çizgi roman severlerdensin. Bu elimdeki aslında çok değerli bir parça. Tek sayı. Ama şuana kadar kime sattıysam hep geri geldi. Sanırım çok rahatsız edici… Al bak bakalım. Sana çok ucuza verebilirim.

Dergi ona doğru uzandı. Kara bir delik gibi… Elini kapmak istiyordu sanki. Elini hızla çekip koşarak kaçmak istiyordu, yapamıyordu. Kontrol onda değildi. Dergiyi tuttu ve içindeki uğursuzluk aniden kayboldu. Evet hala bir şeyler hissediyordu ama o hipnoz anı geçmişti.

- Dergiyi alacağım. Ne kadar? (Dergi ona aitti, bunu hissediyordu.)
- Önce bir baksaydın. Belki beğenmeyeceksin.
Adamın yüzünde endişe vardı. Çocuk güven verircesine gülümsedi.
- Ben bunu arıyordum zaten. Tahmin ettiğiniz gibi bir çizgi roman severim. Tam çıkarken elinizde görünce şaşırdım biraz…
- Anlıyorum, ufaklık. Fiyatı sana bırakıyorum. Nasıl olsa kimsenin pek hoşlanmadığı bir şey.

Cebinde ne varsa yaşlı adama verdikten sonra kapıya yöneldi. Adam vazgeçmeden gitmeliydi sanki. Beş dakika sonra dışarıda evinin yolunu tutmuştu.
Yaşlı adam çocuğun arkasından endişeyle baktı. Oysa ki çizgi romanlara hiç bakmadı, diye düşündü. Neyse, zaten çizgi roman olacak o korkunç şeyden nefret ediyordu.

Kapkara çizgi romanın ortasında uğursuzca parlayan bir ışık gibi, belli belirsiz bir yazı vardı.

“Alacakaranlık”

Çocuk yatağına usulca uzandı. Oysa ki en sevdiği şey yatağına kendini boşluğa atıyor gibi atlamaktı. Sonra tavandaki yıldızlara bakardı ve astronot olmayı düşlerdi birden. Bu defa hiçbirini yapmadı. Sadece sessizce yatağına uzandı ve elindeki dergiye kendisinin de fark etmediği bir korkuyla baktı. Sadece korku da değildi bakışlarındaki... Bir huşu vardı gözlerinde...

Çizgi romanı açmak için kapağını tuttu. Kalın bir cildi ve garip bir dokusu vardı. Canlı bir hayvanın derisine dokunuyormuş gibiydi. Sonra gözünde sinsice ve yavaş hareketlerle sürünen bir yılan belirdi. Tiksintiyle dergiyi yere fırlattı. Titreyerek yatağında oturdu, oturdu. Delicesine korkuyordu bu çizgi romandan ve delicesine de okumak istiyordu.

Saatler sonra annesi çağırdığında robot gibi yerinden kalkıp yemek yemeye gitti. Elinden geldiğince her şey normal gibi davranmaya çalıştı. Altı üstü odasında tuhaf bir çizgi roman vardı. Korkmanın hiçbir anlamı yoktu, bunu çok iyi biliyordu ama içindeki endişe ve telaşa engel olamıyordu bir türlü...

Erkenden yatmaya karar verdi. Yatağının güvenli kucağında uyumaktan başka bir şey istemiyordu. Rahatça yatağına uzandı ve yorganına sarıldı. O kadar ani bir şekilde uykuya dalmıştı ki sanki canavara dönüşmüş olan rüya, onu yakaladığı gibi kocaman ve karanlık ağzına atmıştı.

Her yer karanlık... Hiçliğin oluşturduğu bir karanlığın mekansızlığında asılı... Ansızın parlak bir ışık, bıçak gibi sert ve keskin, gözlerini acımasızca oyuyor. Gözyaşı yerine kan akıyor göz pınarlarından... Acı içindeki bir çığlık gibi fışkırıyor ışığın merkezine... Kanının damladığı yerlerden sarmaşıklar çıkmaya başlıyor ve bedeninin her yerini sarıyorlar. Bir tek gül görüyor yaprakların arasında... Kanı kadar kırmızı tek bir gülü hem görüyor hem hissediyor hem de duyuyor. Etrafındakiler siliniyor, siliniyor... Kırmızı gülden metrelerce, kilometrelerce uzağa gidiyor. Geride sadece silik gölgesi kalıyor geçmişinin...

Kabus canavar onu geceye geri tükürdü ansızın... Rüyadan bıçakla kesilir gibi kopmuştu. O kadar ani uyandı ki bir müddet kim olduğunu dahi hatırlayamadı. Gürültüyle nefes alıyordu, ter içinde ve titreyerek... Kafasında bir yıldırım çaktı ve tüm yaşamı ona geri döndü. Hatırlamak istemediği şeylerle birlikte...

Saat sabahın üçüydü. Bir çocuk için tehlikeli saatler... Gecenin en derin olduğu bu zamanda tüm korkular gerçeklerle dans ederdi. Gölgeler hareketlenir, dolapların içine canavarlar gizlenirdi. Her köşe başında bir hortlak sessizce bizi beklerdi. Bu saatte uyumalıydı çocuklar... Güvenle rüya görmeliydiler. Çünkü korkuları ne kadar gerçekse gece üç yaratıkları da o kadar gerçek olurdu.

Bu genç çocuğun korkusunun meyvesi bir çizgi romandı. Yanı başında duran ve uğursuz bir karanlığın içinde solukça parıldayan...

Yerinden usulca doğrulup canlı bir kalpmiş gibi atan cildi aldı. Bu garip şey onu çağırmıştı. Deli gibi korkutmuş ama yine de bir tutsağın kelepçesi gibi yapışmıştı koluna... Yüzüne doğru kaldırıp üzerindeki yazıya baktı... Kapak simsiyahtı buna rağmen üzerinde sanki sadece soluk bir ışıkmış gibi "Alacakaranlık" yazıyordu. Bir an, çok çok kısa bir an önünde garip bir dünya belirdi. Hiç güneşin doğmadığı ve batmadığı, yalnızca alacakaranlığın yaşandığı, zamanın en ücra köşesine saklanmış, gizli ve korkunç şeylerin yapıldığı bir dünya... Ve orda onu izleyen bir şey hissetti. Bu yaratık her ne idiyse aklını kaçırmıştı.

Tam bunları düşünürken elinde tuttuğu şeyde bir tuhaflık olduğunu fark etti. Siyah kapaktaki soluk yazı daha da soluklaşıyordu sanki... Kalbi deli gibi atmaya başladı. Sonunda yazı yavaşça silindi karanlık bölgeden... Kalbi sanki göğüs kafesinin içinde zorlukla duruyordu. Kapak sanki asırlarca geçmiş gibi süren bir kaç saniye için simsiyah kaldı. Bildiği her şeyden daha karanlıktı. Sonra az daha kalp krizi geçirmesine sebep olan bir şey gördü. Bir an için sanki kapakta kırmızı bir göz belirmişti. Dergiyi elinden fırlatmak istedi ama bir santim dahi kıpırdayamadı.

Göz artık çok daha net görünüyordu. Kendini izlediğini sandığı, deli yaratığın gözüydü bu.... Farkında bile olmadan "Ram Abbalah" diye fısıldadı.

Göz o kadar kırmızıydı ki sanki kendi gözleri yanıyormuş gibi hissediyordu. Tüm vücudu kaskatı kesilmişti. Yanan gözlerinin arasından dergiyi tutan ellerinin saydamlaştığını gördü. Dehşetle haykırdı ama kendi sesini hiç duymadı. Yalnızca kafasının içinde haykırmıştı.

Yatağının üstünde elindeki kara dergiye sıkıca sarılmış bir çocuk yavaşça silindi. Dergi boş yatağa sertçe düştü. Bildiğimiz bu dünyanın, genç çocuğu son görüşüydü...

Haiku

2010-12-27T17:14:00.000-08:00

Sesimde ses var
Yalnızlığında surlar
Uykuda uyku.

Haiku

2010-12-27T17:13:00.000-08:00

Arpında çalar
rüya, notalarında
rakseder dünya.

Haiku

2010-12-27T17:12:00.001-08:00

Damlalarında
sesi var yalnızlığın
Hüznünde gece...

Haiku

2010-12-27T17:10:00.000-08:00

Gül bekliyordu,
Boşlukta duran kapı
Açıldığında...

Haiku

2010-12-27T16:30:00.000-08:00

Karanlığın soğuğunda
Titrer aşkla
Küçük papatya...

Lumi'yle Sabahı Beklemek

2010-12-22T18:04:00.000-08:00

Ben, binlerce suretim ve kedim....
Dans ediyoruz pipomun sarmal dumanlarında...
Gecenin koyu yalnızlığında, ıssızlığı kokluyoruz.
Kedimin bıyıklarına değiyor gölgeler,
Ardında saklanıyor ellerimin...
Narince okşuyorum yumuşak tüylerini...
Dumanları tütüyor gecenin,
dudağımın ucundaki pipomda.
Ben ve kedim sabahı bekliyoruz.

Sabahı bekliyoruz.
O benim koynumda, ben onun....
Kalp atışlarını dinliyorum
Ve huzurunun gurultusunu....
Gözlerin gözlerime değiyor,
küçük prensesim...
Ruhun ruhuma sürünüyor,
Ürperiyorum.
Seninle bekliyorum,
ışıkların yükselmesini...
Tüylerinin arasındaki boşlukta rüyalar görüyorum,
Umutlu yarınlar...
Tek istediğim, hep yanımda olman.

23 Aralık 2010 04:04

AY

2010-08-12T18:49:00.000-07:00

Ayın karanlık yüzünde
Yükselerek yürüyorum.
Senin izlerini takip ediyorum.
- belli belirsiz...
Nefes alamıyorum
bu kurak tepelerde.
Kanlar fışkırıyor gözlerimden
Parçalanıyor bedenim.
Peşindeyken senin izlerinin.

Seni buldum derken
kendime çarpıyorum.
Her yanımı sarmış
binlerce suretim.
Hep birlikte seni arıyoruz
dolanarak gölgelerimize...

Ayın karanlık yüzünde
Seni arıyorum, bularak kendimi...
Söyle bana,
görüyor musun izlerimdeki seni?

11.08.2010
03:57

Veda

2010-06-20T15:17:00.000-07:00

Küçükken ayaklarımdan öperdin.
Kocaman ellerin vardı,
Seni çok severdim.
Uzaklardaydın hep...
Uzak ülkelerden sesini dinlerdim.
Bir gün ansızın gittin.
Bir veda bile edemedim.
Şimdi ediyorum,
yattığın yerde ardından bakarken...
Hoşçakal, seni seviyorum.

2010

Karanlığa Ağıt

2010-06-09T14:28:00.000-07:00

Parçalanıyorum... Her parçam ayrı bir karanlığa dağılıyor. Hepsi ağlıyor durmaksızın. Hepsi yalnız ölüyor...

Suskunluğumda gizleniyor hıçkırıklar... Hiç bitmeyecek bir dansa başlıyorum. Gecenin soğuk sularında, ıslak bir kederin eşliğinde, isterik kelimelerin tutsağı olarak dans ediyorum. Karanlık kutsuyor beni... Bir kez daha bağrına basıyor.

Saçlarım geceye karışıyor. Kandan gözyaşlarımla lekeleniyor her teli... Omuzlarıma dökülüyor kan kızılı saçlarım... Beyaz tenimde kızıl acılar... Kara deliklere dönüşüyor gözlerim, yok ederek yaşamı...

2005

Zamana Ağıt

2010-06-09T14:18:00.000-07:00

Karanlık bir tünelde ıslak adımlarla yürüyorum. Sular damlıyor her yandan... Ağlıyorum... Üşüyorum... Yalnızım... Yalnız kalmak istiyorum.

Her şeyden uzaktayım. Hüzün tarlalarında amaçsızca dolanıyorum. Çaresizlik koyuyorum adını doğan her günün...

Buraya isteyerek gelmedim. İsteyerek kalmıyorum. Görünmeyen zincirler bağlıyor her yanımı... Zamanın hüzün tarlalarında tutsağım...

Dokunsan kanıyor tenim... Kandan şelalelerin diyarından besleniyor ruhum... Ağzımdan, gözlerimden kanlar fışkırıyor. Kimse görmüyor. Kimse...

Uyanmamak üzere yatıyorum.

2005

...

2010-06-07T16:26:00.000-07:00

Beni parçalara böldün.
Artık seni
Binlerce gözle görüp,
Binlerce yürekle seviyorum.

Ölü

2010-06-07T15:46:00.000-07:00

Ben öldüm, sen değil.
Ellerim ellerinde soğudu,
morardı tenim.
Ben gittim.
Sarardı düşen son yapraklar.
Ben bittim.
Sonuna geldim bu bekleyişin.
Ben ölüyüm, sen değil.
Çürüyor cansız bedenim.
Savruluyor ağıtların esen rüzgarla,
kayboluyor sesin.
Ben çoktan gittim.
Sildim,
tüm yanlışlarını hayatımın.
Sen kaldın,
Ben bittim.
Ölümle çoğaldı suretlerim.

8.Haziran.2010

Soluksuz

2010-06-01T17:09:00.000-07:00

Karanlığa dikmiş gözlerimi
Soluksuzca bakıyorum.
Kalbimde bozuk bir saatin
aksak tıkırtıları...
Ayırmadan gözlerimi, bakıyorum.
Etrafı sarmış gölgelerin
belirsiz ayrıntılarıyla
sevişiyor kirpiklerim...
Kıpırdamıyorum, hem de hiç
ruhum korkuyla donmuş.
Tek bir şeyin,
Eşikteki şeyin
hareketini bekliyorum.

2010

Elindeki Ölüm

2010-05-28T17:00:00.000-07:00

Bembeyaz ellerinden bakıyor
kusursuz gözleri ölümün.
Kanında öte tarafın
Uğursuz pırıltısı...
Sesinden örümcek ağları dökülüyor.
Sabahlar ölüyor.
Gece acımasız bir hükümdar.
Karanlık usulca nefes alıyor
Senin tükenen nabzında...

Uyuyan Tünel

2010-05-28T16:53:00.000-07:00

Bu hızla koşan soluk gölge,
Gök gürültüsü gibi bu adımlar
Bu çaresizce,
Bu dehşetle,
Soluk soluğa kaçan ben miyim?

İçimde çatırdayarak yanan korku,
Ve ardımdaki isimsiz şey...
Ben, neredeyim?

Geometrisi bozuk, garip bir tünelde,
Uyuyan bir tünelde
bilinçsizce koşuyorum,
Dehşetle, korkuyla,
Ölümle koşuyorum.

Ardımdaki tarifsiz yaratıktan
Ölüm bile korkuyor.
Zaman bile duruyor
onun azameti karşısında.

Yaradılıştan bile önce var olan
O sonsuz karanlıkta
Uyuyan yaratıklar,
Hepsi uyandılar!
Peşimizdeler artık!

Koşuyorum!
Dudaklarımda unutulmuş bir dinin
günahkar ilahileri...

Ouroboros

2010-05-19T11:23:00.000-07:00

Senin durduğun yerde koşuyorum.
Doğduğun yerde batıyor varoluşum.
Karanlığında ışıldıyorum.
Sen nefes alırken ben kanıyorum.
Buz gibi ölü bedenim,
kıpırtısız yatıyorum, koştuğun yerde.
Kırılamayacak bir döngünün eşiğindeyiz.
Yeniden doğuyor ruhumdaki karanlık.
Sis gibi sarıyor bilincimi...
Bu gelen sen misin?
Elimi kolumu bağlayan usulca...
Bu gönüllü tutsaklığa kaybedişim,
ölüme dirilişim...
Sessiz titreyişimde uyanıyor Ay...
Kadınlığımın çığlıkları hapsoluyor zamana...
Senin durduğun yerde duramıyorum.
Yılan kuyruğunu bulmak üzere...
Seni duyuyorum ama tutamıyorum.
Sen doğarken ben batıyorum.
Ve yılan kuyruğunu yuttuğunda
Yenilecek miyiz bu döngüye,
Yoksa kazanacak mıyız?

Beklenen

2010-05-17T13:16:00.000-07:00

Ardımda adımlarını duyuyorum.
Korkuyorum, gelmeni istediğim kadar...
Karanlığın kokusu genzimi yakıyor.
Adımlarının sesi
kulaklarımdan damlayan kan gibi...
Ellerimde bir cesedin soğukluğu...
Sana hazırım şimdiden...
Çoktan düştüm içine o kuyunun.
Çoktandır bekliyorum.
Neden bilmiyorum, böylesine
çaresizce koşuşum.
Senden kaçtığım kadar aslında
sana koşuyorum.
Biliyorum, vakit geldi.
Biliyorum, ardımdasın.
Yaklaşan adımlarındasın...
Dört yanımı sardı karanlık,
ve ben durdum artık.
Titreyişimde hissediyorum
yanımdasın.

Shopping Mage Alice In Wonderland Palette çekilişi!!

2010-03-07T12:38:00.000-08:00

http://www.shoppingmage.com/2010/03/giveaway-alice-in-wonderland-palette.htm

Başsız Süvari

2010-01-27T13:06:00.000-08:00

Başsız bir süvariyim
Hayalet topraklarda...
Kardan örülmüş pelerinim
dalgalanır sırtımda...
Hiç üşümedim
Ne ölmeden önce ne de sonra.
Atımı durmadan sürdüm -
hiç durmadan
durmadan
gölgelerden yana.
Sessizce ilerledim
Ve birden
kayboldu sesim...

Başsız bir süvariyim
Bu uğuldayan ölü rüzgarda.
Kaybolan sesim ve kardan pelerinim...
Biliyorsun, hiç üşümedim
Öldükten sonra
karlar örttüğünde bile üzerimi...

Savruldu gözlerim
Bedenimden çok çok uzağa -
çok uzağa -

Bir süvariydim.
Atını hiç durmadan süren uzaklara...

27 Ocak 2010

Haiku

2010-01-26T17:13:00.001-08:00

sonbahar şimdi.
yaprakların öldüğü
intihar vakti...

Haiku

2010-01-24T13:20:00.000-08:00

Tan ağartısı
kıyıların üstünde
geceyi bekler...

Howard Phillips Lovecraft

2010-01-22T10:48:00.000-08:00

Gotik yazının efendilerinden olan bu gizemli yazarla Lise yıllarımda tanıştım. Belki bazılarınız hatırlar, o zamanlar Fenomen diye bir dergi çıkardı. İşte bu paranormal derginin bir sayısında tanıştım kendisiyle. Öykülerinden önce ününü öğrendim. Geçirdiği garip çocukluğu, tuhaf hastalıkları ve esrarengiz ölümünü… Fakat o zamanlar kitaplarına ulaşamadım ve hevesim kursağımda kaldı.

Liseden sonra başladığım kursta bir gün ansızın bir araya geldik yeniden bu gizemli adamla. Bir arkadaşımın sahaftan aldığı kitapları gösterirken kalp atışlarımın hızlanmasına sebep olan o ismi gördüm! H. P. Lovecraft! Cthulhu'nun Çağrısını ilk duyuşum böyle oldu.

Sonraları aramıza birçok yazar girdi ve bir şekilde onun mistik, gizemli ve korku dolu dünyasından uzaklaştım. Birkaç hafta önce çok sevdiğim bir arkadaşım bana toplu eserlerini hediye etti. Ve yollarımız bir kez daha kesişti kendisiyle.
Cthulhu Mitosunun dışında en çok düşlerle ilgili öykülerinden etkilendim bu kez. Çok tuhaf karmaşık ve fantastik düşler gören biri olarak etkilenmemem söz konusu olamazdı herhalde.

Özellikle “Bilinmeyen Kadath’a Düş Yolculuğu” hayal gücünün sınırlarında bir öyküydü. Randolhp Carter’la ben de çıktım o yolculuğa resmen. “Herbert West “ öyküsü tüylerimi diken diken etti. Artık ayın aydınlattığı geceye ve uzayın derin boşluğuna eski gözlerle bakamıyorum.

Lovecraft’la ilgili bir çok dedikodu dolaşır etrafta. Ailesinden gelen kalıtsal deliliği, asosyal davranışları, ırkçılığı ve kadın düşmanlığı, yazdıklarına inanıyor oluşu ve etrafında yazdıklarına inanan bir arkadaş çevresi oluşu bu dedikoduların en bilinenlerindendir.

Gerçekten de öykülerinde anlattığı karakterler kendine benzemektedir. Zira birçok farklı karakter olmasına karşın aslında tek kişi gibidir bu kahramanlar. Aynı tutkulara, aynı korkulara ve aynı meraklara sahiptirler. Ve tabi ki aynı dışlanmışlığa…

Lovecraft’ın edebiyatı da en çok eleştirilen yönlerinden biridir. Çok güzel bir edebi yeteneği olmasa da tasvirleri bence fazlaca eleştirilmektedir. Çokça kullandığı tanımlanamayan tasvirler ve betimlemeler Lovecraft’ın istemli bir şekilde uyguladığı anlatımlardır. Bilinmeyenin korkusunu bizim kendi korkularımızla buluşturmak için anlattıklarını açıkça tarif etmez. İşte tüylerimizi diken diken eden de bence bu özelliğidir.

Henüz kendisiyle yolculuğumuzun sonuna gelmiş değiliz. Daha okunması gereken öyküler var. Bulunması gereken Zümrüt ve altından kentler… Kaçınılması gereken tanrılar ve bilinmeyen dehşetler…

“sonsuza dek yatan sanma ölüdür
tuhaf çağlarda ölüm de ölür.”

Apansız Karanlık

2010-01-11T08:09:00.000-08:00

Dumanları akar
Gözlerinden deliliğin,
Sisleri basar
Eteklerine…
Yorulur koşuşturmacanın K’sı.
Aynalar dolanır ayaklarına
Sisli, puslu aynalar,
Çarpılmış yüzünün
“Delilik Dağları” ından…

Kuyular çekilir sudan,
Korkuya yansıyan sözcüklerin
Titrek fısıltılarından
Akar
Gecenin tohumuna…
Tüneller yapar bir dev.
Ölüme giden tüneller…
Kuyular ve tüneller
Gecenin bekçisinden sorulur.
Rüyalara hükmeden;
Başka bir zamandan
Kapılar koparıp koyar önüne.

Noktalar dökülür
Yarım kalmış cümlelerden….
Yarım kalmış
Bir geceye doğar güneş.
Ve gündüz
Apansız kararır.

Sardunyalar (Sardunyalı Şiir)

2010-01-02T16:58:00.000-08:00

Sardunyalar sarı
Sardunyalar mor
Sardunyalar kırmızı
Sarhoş oluyor
Ulu meşe ağacı.
Sarhoş ediyor
Beni zaman.
Keder alacaklı
Ben borçluyum
İçmeliyim sabaha kadar.

Sardunyalar mor
Sardunyalar sarı
Sardunyalar kırmızı
Olgunlaştırıyor yaşam
Toy genç bir kızı.
Dibe vurmuş duyguların
Sızısı.

Sardunyalar mor
Sardunyalar kırmızı
Sardunyalar sarı
Koşarak geliyor sonbahar
Ardında
Katran karası…
Kışlarca büyüttüğüm,
Tiz bir kuş çığlığı gibi
Düşüyor yalnızlığım…

Sarhoş Gecede Tebessüm

2010-01-02T16:45:00.000-08:00

Geldiğimde ölüydü.
Kan vardı.
Soğuktu Ay.
Bir sesti
Soluğumu kurcalayan…
Yalnızdı, biliyordum.
(Şişesindeydi ilkbahar.
Pespembe, bembeyaz, yemyeşil…
Sonsuzdu rengi şarabının…)

Geldiğimde ölüydü.
Ağlıyordu sokak itleri.
Bir dost gitmişti.
(Binlerce yudum aldı.
Bir tek gecede
Sonsuz renkli şaraptan…)

Geldiğimde ölüydü.
Susmuştu müzik…
Tik takları durmuştu saatinin
- belki de hep bozuktu, kim bilir.
(Bir tek yudumu kalmıştı.
Biliyordu
Baharlar dolacaktı içine.)

Geldiğimde ölüydü.
Isınmıştı hava
Ama üzerinde
Gecenin soğukluğu vardı hala.
(Eksik dişlerinin göründüğü
son bir gülücük attı
karanlık geceye…
Ve şişeyi dikti.
Pespembe oldu her yanı…
Bahar onu aldı ve
Kelebeklere bölündü vücudu.)

Geldiğimde ölüydü.
Ben ağladım,
Bahar gülümsedi.

Uykuda Uyku

2009-12-30T11:23:00.000-08:00

Rüyamda rüya görüyorum.
Rüyada rüya...
Rüyamın rüyasında
bir adam görüyorum.

Uykumda uyuyorum.
Uykuda uyku...
Uykumun uykusunda
Beni gören
bir adam görüyorum.

Uykumun uykusunda mırıltılar,
Rüyamın rüyasında pırıltılar
saçarak
yürüyen bir adam biliyorum.

ÖLÜ BİR ODANIN HİKAYESİ

2009-12-30T09:05:00.000-08:00

Son, gece kadar sessiz ve karanlıktı. Adım adım yaklaştığını
Ne ben ne de siz fark edebilirdiniz.
Tüm acılar, etrafı yıkıp savuran bir rüzgar gibi geçmişti.
Yüzünde, yaşadığı her olayın izini taşıyan adam, kapının önünde uzun süre durdu. Artık düşünmek bile ağır geliyordu ona. Ama buna engel olmak elinde değildi. Her şeyi bırakacaktı, düşüncelerini de...Kalan son kuvvetini bu gece harcayacaktı.
Bir an gözleri karardı. Sonra binlerce melek uçuşmaya başladı önünde. Aralarında karısını fark etti. Hepsinden, hepsinden daha güzel ve saftı... İki minik kızı, annelerinin hemen yanlarındaydılar. Üçünü de kucaklamak istedi. Elleri boşlukta kendini buldu.
Kocaman, ceviz kaplama kapı, önünde, Don Kişot’un hayali düşmanları gibi dikilmişti. Gerçekler hayallerden çok daha korkunç ve acıydılar. Soluğunu isteksizce bıraktı.
Her saniye bir asır gibiydi ve sonunda kapıyı açacak cesareti kendinde buldu.
Kapı yılların hikayesini haykırarak açıldı. Sanki o derin sessizliğin içine bir yıldırım düşmüştü. Düşen yıldırımla içinde de bir yerlerin yandığını hissetti.
Evinin kokusun duyumsadı. O aitliğin, yuvanın, sevginin kokusunu...Bu anın yıllarca sürmesini diledi.
Gözüne antika vazo ilişti. Onu zaman karısının gözlerindeki harika ışıltıyı fark ettiğinden beri buradaydı. Evin en güzel köşesinde bütün ihtişamıyla duruyordu. Motiflerindeki muhteşem işçilik, el emeği insanı hayretler içinde bırakıyordu.
Vazodaki çiçekler solmuştu. Tıpkı hayatı gibi... Üzerinden bir titreme geçti.
Mekanik bir hareketle paltosunu çıkardı ve o uzun, yıllarca onların hüzünlerini, sevinçlerini taşımış olan askılığa astı.
Bir dişi kırılmış, kendisi gibi yara almıştı.
Acıyla baktı askılığa...Kamburu çıkmış, eski bir dost...Ağlamaklı...Öylece durmaktaydı.
Ayakları öylesine ağırdılar ki, sanki kaldırımları da beraberinde getirmişti.
Salona doğru bitkinlikle ilerledi. Bütün güzel anıları o anda yaşamaya başladı. Bu bir lütuftu, biliyordu. Her şey o kadar canlıydı ki!
Bir yeni yıl gecesindeydi şimdi. Muazzam bir çam ağacı piyanonun hemen yanında adeta parıldıyordu.
İki kızı ağacın hemen yanında oturmuş hediyeleri açacakları vakti heyecanla bekliyorlardı. Gözleri öylesine parlaktı ki ikisinin de, tüm oda sanki bu ışıltıyla aydınlanıyordu. Gülümseyişleri kocamandı.
Kendisi neşeli bir şarkı çalıyordu piyanoda. Karısı ise güzel sesiyle ona eşlik etmekteydi.
Görüntüler değişmeye başladı, bir yaz günündeydi artık. Kızlarına piyano çalmasını öğretiyordu. O gün o kadar çok gülmüşlerdi ki! Onlarla birlikteyken hayat anlatılamayacak kadar güzeldi. Yaşamasının tek anlamıydı ailesi... Oysa Artık hiçbir nedeni kalmamıştı bu dünyanın... Tanrı her şeyini almıştı ondan... Ailesini almıştı...
Kendini piyanonun başında buldu. O gün kızlarına öğretmeye çalıştığı şarkıyı çalıyordu. Gözlerinin yandığını hissetti, ardından da birinin hıçkırıklarını duydu...
Yıllarca kahkahalarını paylaştığı bu piyanoyla şimdi gözyaşlarını paylaşıyordu. Son bir kez karısıyla onun en sevdikleri şarkıyı çaldı...
Hayatında yediği en güzel yemeklerin piştiği mutfağa yavaşça girdi. Elleri tezgahların, masanın üzerinde hafifçe dolandı.
Musluğun önünde durdu ve kapalı olan gözlerini açtı. Pencerenin camında karısını gördü. Hemen arkasında kendi vardı, sımsıkı sarılmıştı ona...
Eli buz gibi cama değdi. Bir çok anının tanığıydı bu pencere... Keşke her şeyi izleyebilseydi oradan...
Eli çerçevenin üzerinde gezinirken, duvarda asılı duran kırmızı soğanlara çarptı. Gülümsedi... Karısının en lezzetli yemeklerine tat katmıştı. Her yemeği bir ziyafete dönüştürmüştü. Neredeyse minnetini gösterecekti ona.
Aniden her yer soğudu... Gerçekleri anımsamıştı. Kafasını acıyla aşağı eğdi ve o sırada gözüne bir şey çarptı. Oyuncak bir bebek... Onu anımsadı. İki kızının da en sevdiği oyuncaktı bu. Uzanıp aldı, bir süre bağrına bastırdı. Kızlarının kokusu sinmişti üzerine... Kararını verdi, o da onunla gelecekti...
Adımlarını hızlandırdı, vakti her geçen dakika daralmaktaydı. Çalışma odasına girip gaz lambasını yaktı.
Çok eski zamanlarda ailesini bu lamba aydınlatırmış. Onun ışığında bir çok şey yaşanmış, hikayeler anlatılmış. Yıllarca ailesine hizmet etmiş. Şimdi ona bir aile yadigarıydı ve son görevini yerine getirecekti.
Çalışma masasının başına oturdu. Günlüğü açık olarak durmaktaydı önünde... Neler yaşadığı, tükenmesine sebep olan her şey orada yazılıydı. Onun hikayesini barındırıyordu bu defter. Artık bedeninin bir uzvu gibi olan kalemiyle son bir şeyler karaladı deftere. Hep bu kalemi kullanmıştı. Elinde o olduğunda düşünceleri kolayca akardı. Son kez düşüncelerindeki nehir...
İmzasını atarken mürekkebin bittiğin fark etti. Son yaklaşmaktaydı.
Oyuncağı ve defteri ilerdeki bomboş rafa koydu. Orada dikkati çabuk çekeceklerdi.
Ev tamamen sessizdi ve sanki yaşayan bir varlık gibi yas tutmaktaydı. Yalnızca uzun zamandır boş ve mutsuz olan raf şenlenmişti. Ufakta olsa karanlıkta bir ışık...
Adam tükendiğini hissetmekteydi. Vakti doluyor, ilaç etkisini göstermeye başlıyordu.
Pencerenin yanındaki sallanan sandalyeye oturdu. Başını yukarı kaldırıp yıldızları izlemeye koyuldu.
Karanlık üzerini bir yorgan gibi örttü ve ölüm ona gülümsedi...

Her şey Gibi

2009-12-30T08:20:00.001-08:00

Bazen her şey ne kadar garip ve zor.
Kararsızlık sarmış ruhumuzu
Ve hüzün her yerde
Koyu bir umutsuzluk
Çevrelemiş etrafı
Ve gözyaşları.
Kahkaha sesleri…
Ama uzaklarda
Karmaşık duygular
Yalnızlığın girdabında
Kaybolan bir büyü gibi
Sevgi
Garip
Her şey gibi…
Dolambaçlı yolların gerisinde
Bir ışık
Tıpkı yüreğimin
Amber rengi
Işığı gibi
Soluk
Ama orada
Görüyorum
Çaresizce uzanıyorum
Tutamıyorum
Garip
Her şey gibi…
Koşuyorum
Hayallerimin peşinde
Yetişemiyorum
Önümde bitmeyen engeller
Dağlar gibi
Ve zamanın nehirlerinde
Sürükleniyorum
Garip
Her şey gibi
Kader gibi
Yaşam gibi.

Hayatın Harfleri

2009-12-30T07:34:00.001-08:00

Aşk çölde serin bir düş
Buraları ıssız, adımlar tuzlu
Cevapsız tüm soru sözcükleri
Çarmıha gerili kalmış sesim
Davetkar ruhunda beklentim
Erguvani açar elem çiçekleri, çizgisinde karanlıklar
Fenerler, gece fenerleri yanıyor mu?
Güneş, karanlık yatağında, sönük.
Hüzün kokulu bir mendil
Işıltılı sedefler denizde
İzi kaderin, alnımda, elimde
Jilet keskinliğinde rüzgar
Karanlık, yaşamın baç ucunda durur
Laleler siyaha döndüğünde, ölüm ayağa kalkar
Melekler umarsızca uçarlar
Nefesimde gölgemin titreyişi
Ormanlar yanar
Örtünün rengi turuncu. Ateş!
Papatyalar kapandı mı?
Resminde kapanmış papatyalar.
Seher vakti gelince, büyülü zaman akmaya başlar.
Şamanlar eski dillerin içinden şifa çıkarırlar,
Tan yeline hiç sormadan.
Uyanış şarkısını söyler her dem,
Üzüntülerin kapısını kapatır.
Velâkin
Yaşamak
Zor ama parlak yıldızlar kadar hülyalıdır.

Çiğ Tanem

2009-12-30T07:21:00.000-08:00

Sus, çiğ tanem.
Fısıldama yağmur!
Kirazlardan yaptığım
Küpeler vardı,
Bir yaz gecesi!
Onları ver bana.
Sabaha az kaldı
Sen uyan gönlüm,
Ben biraz burada kalacağım.

***

Sus, çiğ tanem.
Karda saklı adımlarım.
Soluğunda ben,
Bir ben varım.
Aşkı mühürledim yüreğime
Susmaz oldu mısralarım.
Durgun denizde bir gemi.
Sabaha az kaldı.
Korkma
Döneceğim.

***

Sus, çiğ tanem.
Kalbimde eski şarkıların
Mırıltıları.
Lavanta kokulu
Bir sandıkta saklı
Genç gelinlerin çeyizleri.
Sabaha az kaldı.
Bekle,
Geleceğim.

Arayış Türküsü

2009-12-28T15:14:00.001-08:00

Hayatın neden, niçin ve nasılları
Zamansız bir ölüm uçuşuyla
Kıpırdattılar,
Uyandırdılar sancılarımı.

Bilinmezliğin eşiğinde kasırgalar
Yaprakları dökülmüş ağaçlar kadar
Karanlıktılar.

Sarmaşıklar
Yıllara dolandılar.
Kimsesiz, adı olmayan şarkıların
Yaşamla arasında tül perdeler çekilidir.
Bunu hiç bilemedi insanlar
Ve bir arayış türküsü tutturdular.

Kör Kanaryaların Düşlerinde Gezinti

2009-12-28T15:13:00.001-08:00

Sessiz,
Sedasız geldi sancılar…
Sarsıntılı
Seraplarda garip bir yolcuyum…
Kör kanaryaların
Düşlerinde,
Sonu olmayan
Tünellerde yürüyorum.
Soru sorma
Yanıtları çaldılar.
Beni sevme
Yüreğim kayıp…
Soluksuzum
Uzun zamandır…
Uçmuyor
Bu vakit kuşlar.
Göç etmiyorlar
Sıcak ülkelere
Hepsi soğuk…
Ölüyorum
Ellerimde kan.
Titreyişimde
Ağıtlar…
Vurup geçti
Zaman….

Ölümü Beklemek

2009-09-08T15:50:00.001-07:00

Beklentinin korkusuzluğu
Yazılmış ruhuma…
Yollarda adımları ölümün
Bekliyorum.
Karardı gözlerim.
Korkunun tadı ağzımda.
Titreyen sesimde
Gizlendi gölgem.
Ölümü bekliyorum.
Sen beni bekleme
Dönmeyeceğim.
Buğulu gözlerinde yaş,
Ağlama sevdiceğim.
Ölümü bekliyoruz.
Kanlı ellerimde öfke
Kırılmış bir camdı yürek
Parçalarına sonsuz yansırdı
Avuçlarımdaki son şey
Rüzgar olmalıydı.

Dünden Kalan Aşk Kırıntıları

2009-09-08T11:05:00.000-07:00

Seher vakti
Mırıldandığım bir şarkıyı
İsimsizliğime gömdüm.

Sakat bir puhunun
Ötüşünde hapsoldum.
Puhunun gözlerinde
Ölüm!
Sus, sessizlik duymasın.
Sabaha karşı kargaların
Uçuşlarında karanlık.
Cebimde dünden kalan
Sevgi kırıntıları.

Yollarda yokluğun tuzları
Kar mı var?
Ben görmedim.

ÖLÜRÜM

2009-09-08T11:02:00.000-07:00

ÖLÜRÜM
Ölürüm; karanlığa esir kalır gözlerim…

Ölürüm; saçlarım ağıtlarla yıkanır…

Ölürüm; bir sabah
zamandan ayrılır gibi…

Cesedim zamansızlıkta takılı kalır.

Giderim;
ardımda sesimi bırakıp…

Anamın muhkem kanatlarından
sıyrıldım çoktan…

Kendi kanatlarım uçurmaz beni,
ölürüm…

Giderim;
yanıma geceden bir parça ve
bir tutam gündüz alırım
gözlerim için…

Giderim;
kalanlarım sessizce ağlar.

Ölürüm;
kan olur tüm kelimelerim…

SÜVARİ

2009-08-24T17:16:00.000-07:00

Soğuk ve uzak yıldızların
Sessiz çığlıkları
Hiç ulaşmadı bana
Öksüz çocukların
Sahipsiz bedenleri
Hiç yaşamadı
Anne sevgisini

Seni
Hiç tanımadım
Tüm konuşmalara karşın
Sahanında akşamın
Zamanı pişirdim

Yelesiz bir at gördüm
Rüyamda
Üzerinde sen oturuyordun.

MAVİSİZLİK

2009-08-24T17:15:00.000-07:00

Akıp gidiyor koyusu mavinin
Ve sularda
Ve gemilerde bir uğultu…
Kara sayfalar dağılıyor
elden ele…
Elden ele uzuyor bir soluk.
Kopup gidiyor gecenin bir parçası
Kuşluk vaktine karışıyor…
Açık bir mavi
-belli belirsiz – bağırıyor...
Duyan yok…
Sağır oldu tüm kulaklar,
Gözler ama…
Gece hiç olmadığı kadar karanlık
Ve mavi diye bir renk yok artık!

KULENİN ETRAFINDA

2009-08-24T17:14:00.000-07:00

Ve beşimiz kulenin etrafına toplandık.
Hırslarımız, ihtiraslarımız, iyiliğimiz ve kötülüğümüzle...
Savaşlar topladık melez tarlalardan...
Yaratılış ölmüştü, biz geldiğimizde
Ve biz onu baştan yarattık.
Kana kan, ete et koyduk
Ruhumuzu üfledik gözlerine...
Tüm Tanrıların gözlerine bakarak
Yaratılışı yeniden dirilttik,
Tek bir Tanrıya inanarak...
Ve biz beşimiz kulenin etrafına toplandığımızda
Tek bir şarkıyı çaldık
Bedenimizdeki ürpertilerden geçirerek notaları,
Akıtarak parmaklarımızdan, hatırladık.
İşte o zaman karanlık
Aydınlanarak silindi aklımızdan
Ve biz beş küçük tanrı
İnsanlığı kurtarmak için geldik.

Yedi Renk Ve Yedi Günah

2009-08-20T17:06:00.001-07:00

Bugün Gökkuşağının
Yedi rengi de soldu.
Yedi günah
Dünyanın atmosferinde
Sinsice Soluyordu.
Sabahın saat
Yedisinde kabuslar
Yedisinde sirenler
Yedisinde sorular
Yedisinde oluyordu her şey.
Gökkuşağının yedi rengi
Bir çiçek gibi
Kurudu, soldu.
Yedinci ayın, yedisinde
Akşamlar beni buldu.
Yedi gece açıktı gözlerim
Yedi gece
Karanlıkta yankılandı sözlerim.
Yedi renk soldu diyorum.
Yedi günah soluyor.

Şizofrenin Romantizmi

2009-08-20T17:00:00.000-07:00

Sana Ay’ın
En güzel Kraterinde
Gönül sofrası kurdum.
Kadehlerimize kan doldurdum,
Gönlümün en temiz kuyusundan…
Pıhtılaşmasın dikkat et!...
Tabağındaki yürek,
Atar, atar ölene dek.
Sana verdim kalbimi
Bana kadavram kaldı…

***

Aşk sığmaz bu pakete.
Parçalara ayırmalı onu,
Parçalandıkça çoğaltmalı aşkı!
Ben, sen, o! Biz, siz, onlar!
Sonra da kalanları
Buzdan bir dolabın
Takırdayan soğuğunda
Sonsuzluğa bırakmalı…

Discordia

2009-08-19T18:03:00.001-07:00

Uyandın,
Rüzgarın yüzüne çarptığı
Bir rüyayla…
Kapadın,
Tüm acımasız kapılarını
Dünyaların…
Ah Discordia!
Ölüme gebe bir kadınsın.
Savaşlar çıkaracaksın
Bembeyaz bacaklarının arasından…
Kederle ağlayacak gök
Ve yarılacak toprak şah damarından.

Gök gürültüsü, yıldırım,
Parçalar mekanı ansızın.
Kaç buradan silahşor
Hiç yok zamanın…

On Üç

2009-08-15T08:30:00.000-07:00

I. Akşam oldu,
KARANLIK yaklaşıyor.
II. Geliyor,
Gözlerimde kara bir duman.
III. Kelimeler,
Kilitlendi, duyamıyorum.
IV. Sabah,
Sonsuz uykusuna daldı.
V. Kaçış,
Basamakları hızla tırmanıyor.
VI. Fısıltılar,
Geceyi biçimsizce sarıyor.
VII. Uyanıyor,
Karanlığın kızı gece.
VIII. Sarsıntı,
Ruhunda, yersizce.
IX. Esiyor,
Islığında azgın rüzgar.
X. Yürüyor,
Siste, sessizce kaldırımlar.
XI. Uzaklar,
Yakınlarda uğulduyor.
XII. Seslerinde,
Hüzün, kör kanaryaların.
XIII. Kanatlanıyor,
Hikayesi akşamın,
ALACAKARANLIĞIN.

Rüya Tarlaları

2009-08-14T17:42:00.000-07:00

Tek gece, bin gece, hep gece…
Bitmez bir mırıltı olur dudaklarda her hece…
Parçalara dağılır, ansızın,
Üzerlerine yağar rüya tarlalarının.

Yıldız yıldız yağar karanlık…
Her tanesi
Geceyi giyinmiş kardır.

Uykular yetişir, büyür, çoğalır…
Rüyalar yeşerir, goncalanır…
İsli koridorlarında zamanın
Çığlıklar atan bir kadın,
Kabuslar kusar gözlerinden…

Gölgelerde, gölgeler, gölgeler kımıldanır.
Kara bir gül doğar, kanayan topraktan.
Ay’ı tükürüp atar bedeninden gece.
Düşlerin hüküm zamanıdır.

Rüya gibi sarı,
Rüya gibi mavi,
Rüya gibi kırmızı,
Rüya gibi yeşil,
Rüya gibi bin bir renk
Patlar sonsuz gök…
Parçalara dağılır.
Her parçasında trajik bir karnaval yaşanır.

Geceyi giymiş bir adam çıkagelir…
Sarı pırıltılarını dağıtır, serper, yağdırır…
Kum olur, çöl olur, yas olur, yaş olur…
Kaybolur gerçeklik, kör olur.

Körebe oynar insan,
-çarparak boz duvarlara-
Arar kendi cesedini…

2009-08-14T08:36:00.000-07:00

Gecenin ötesindeki diyar
usulca mırıldanır...
Rüyalar
kı
rı
lır
gökyüzünün aynasından.
Sis kaplar etrafımızı.
Bir adam
- düş kokulu -
süzülerek yaklaşır
zamanın aralığından,
üzerinde karanlıklar...

Rüyaların Lordu

2009-08-14T07:39:00.000-07:00

Yedi ses yankılandı dünyada...
Biri rüyalara hükmetti.
Karanlığa büründü bir adam,
upuzun boylu, bembeyaz tenli...
Üzerinde rüya kokusu.
Düşlerle seviştik geceleri...
Durdu bir yerlerde, bir zaman.
Gözlerimizde minik, sarı pırıltılar.
Kim koydu bu kum taneciklerini oraya?
Kimdi bu düşleri başlatan?
Sen morpheus!
Rüyalara hükmeden!
Karaları giyen adam...
Bize fısıldadıkların nedir?
Nedir rüyalarımızda hatırladığımız,
uyandığımızda unuttuğumuz sırlar?